Տեղեկատվական թերթիկի մասին

Այսօր ես կարդացի կրթահամալիրի տեղեկատվական թերթիկը: Թերթիկի վրա կար մեր կրթահամալիրի քարտեզը,  աքաղաղ,  անձրևանոց, աթոռ: Նաև կար մեր դպրոցների անունները: Թերթիկը շատ հետաքրքիր է, վրան նախշեր կար: Տեղեկատվական թերթիկի վրա գրված էր մեր դպրոցի հասցեն և հեռախոսահամարը:

Advertisements

Համբարձման առավոտը

(հատված «Անուշ» պոեմից)

Համբարձումն եկավ, ծաղկունքը ալվան
Զուգել են հանդեր նախշուն գորգերով:
Փունջ-փունջ աղջիկներ սարերը ելան
Վիճակ հանելու աշխույժ երգերով:
-Համբարձում յա´յլա,
Յայլա´ ջան, յա´յլա,
Սև սարեր, յա´յլա,
Յայլա´ ջան, յա´յլա:

Երգ ու բույր խառնած,
Թև-թևի բըռնած
Զուգում են լեռներ,
Ծաղիկ են քաղում,
Ծաղկի հետ խաղում,
Ինչպես թիթեռներ:

-Համբարձում յա´յլա,
Յայլա´ ջան, յա´յլա,
Լավ օրեր, յա´յլա,
Յայլա´ ջան, յա´յլա:

ծաղկունք-ծաղիկներ

ալվան-վառ կարմիր

վիճակ հանել- նախապես պահված իրը հանելով՝ դրա տիրոջ ապագան գուշակել

Ջրոտ արևը

Կար-չկար մի արև կար: Այդ արևը շատ կախարդական էր և նա բոլորին կախարդում էր: Մարդիկ զարմանում էին, թէ ինչու է այսքան շոգ: Հանկարծ գալիս է մի կախարդ և ասում:
-Այստեղի արևը կախարդական է և մարդիկ չգիտեն ինչ անեն: Արևը միանգամից ավելի ուժեղացավ և մարդկանց կախարդեց:
Մարդիկ մտածեցին, ինչ անեն և տեսան, որ արևը ջրիկացավ և նա էլ կախարդական չի:

LW1524127639551

 

Հնագիտության դաս ընկեր Սոնայի հետ

Մենք այսօր ընկեր Սոնայի հետ պեղումներ ենք արել: Ընկեր Սոնան իր հետ բերել էր փայտիկներ, որ մենք  հողի տակից բաներ գտնէինք: Փայտիկներից մեկը նորն էր, իսկ մյուսը հիններ եթե մենք հողի տակից գտնում ենք նոր բաներ դնում ենք նոր փայտիկի մոտ, իսկ եթե գտնում ենք հին բաներ դնում ենք հին փայտիկի մոտ:

Մեղուն և հավը

Ղազարոս Աղայան

 

Հավը մեղվի վրա ծիծաղելով ասաց մեկ անգամ.

 

— Ինչ անշնորհք ՝ ճանճ ես դու, ամբողջ օրը ծաղկից ծաղիկ ես թռչկոտում և ոչ մի բանի պետք չես գալիս:

 

— Իսկ դու, հավիկ — մարիկ, ի՞նչ ես շինում,- հարցրեց մեղուն:

 

— Մի՞թե չգիտես, թե ինչ եմ շինում, ես քեզ նման պարապ — սարապ չեմ տզտզում: Ես օրը մեկ ձու եմ ածում, մեկ ձու, գիտես մեկ ձուն քանիս է:

 

— Գիտեմ, գիտեմ, հասկացա: Բայց ես մինչև հիմա կարծել եմ, թե դու օրը հարյուր ձու ես ածում:

 

— Ինչպե՞ս կարելի է օրը հարյուր ձու ածել, անխելք մեղու:

 

— Ապա եթե քո ածածդ ընդամենը մի ձու է, էլ ինչո՞ւ ես հարյուր անգամ կչկչում, թե հայ, հարայ, լսեցեք, որ ձու եմ ածել: Իմ կարծիքով ՝ այսքան կչկչալուն մի ձուն շատ քիչ է: Այնպես չէ՞, իմաստուն հավիկ — մարիկ:

 

— Բայց դու ի՞նչ ես շինում, դու, որ իմ մի ձուն քիչ ես համարում:

 

— Ես ինչ որ շինում եմ, քեզ պես կչկչալով չեմ հայտնում ուրիշներին: Ես գլուխս քաշ գցած, մեղր եմ շինում: Գիտես ի՞նչ է մեղրը: Դա հավի կերակուր չէ, քո խելքի բանը չէ, հավիկ — մարիկ:

Վերջ.

 

 

Տնանին աշխատանք  Ապրիլի տասնվեցին, երկուշաբթի.

բնութագրել, նկարագրել

 

բնութագրել

Հավը- ուրախ էր, ծիծաղկոտ էր, աշխատասեր էր, հավը օրը մեկ ձու է ածում, հավը մեղվի պես տզտզան չեր:

Մեղու- մեղուն շատ անշնորհք էր, մեղուն ամջողջ օրը ծաղկիծ ծաղիկ էր թռչում, մեղուն ոչմեկին պետք չի գալիս, մեղուն լատ անխելք էր, մեղուն գիտեր, որ հավը ածում է հարյուր ձու:

նկարագրել

Հավը- շատ խելացի էր, հասկացող էր, մեղվի նման անխելք չեր:

Մեղու- շատ վատներ որովհետև ինքը ամբողջ օրը ծաղկից ծաղիկ էր թռչկոտում:

 

Տնային աշխատանք Ապրիլի տասնութին, չորեքշաբթի

Նախադասություններ

 

Օր- Մենք այսօր ճամփորդեցինք:

Հարյուր- Հարյուրավոր մարդիկ սովորում են:

Շնորհք- Իմ ընկերը շատ անշնորհք է:

 

Կենդանիների վեճը

Ղազարոս Աղայան

Եզը, կովը և շունը վիճում էին միմյանց հետ և ամեն մեկը պնդում էր, թե՝ մեր տերը ամենից շատ ինձ է սիրում:
-Իհարկե նա ինձ ամենքիցդ շատ է սիրում,- ասում է եզը և գիտե՞ք ինչու համար: Նրա համար, որ ես եմ նրա արորն ու տափանը քաշում, ես եմ նրա համար անտառից փայտ բերում: Նա ինձ է լծում սայլին և իր ցորենը տանում ջաղաց, այնտեղ ալյուր շինում. հետո էլի ես եմ տանում քաղաք, ուր նա ծախում է այդ ալյուրը և իր տան համար առևտուր անում, երեխանց համար հագնելիք առնում: Ուրեմն, դուք ի՞նչ եք կարծում, ես որ չլինեի, նա ինչպե՞ս կարող էր ապրել:
-Այդ ճշմարիտ ես ասում,- ասաց կովը: Բայց մեր տերն ինձ ամենքիցդ ավելի է սիրում, այդ նրա համար է, որ նա իմանում է, թե քեզ նման աշխատասեր ու ժրաջան եզնուկին ես եմ պահել մեծացրել:
Այս մեկ: Մեկ էլ որ՝ նրա գերդաստանը իմ կաթով եմ պահում: Այն մածունն ու կարագը, այն սերն ու կաթը, այն եղն ու պանիրը, այն տաք-տաք թանե սպասը, որ ամեն օր խպշտում են, ո՞ւմ տվածն է: Տեսնո՞ւմ եք ուրեմն, որ եթե ես չլինեմ, բոլորը քաղցած կկոտորվեն:
-Դու էլ ես ճշմարիտ ասում, սիրուն կովիկ,- սկսեց շունը:
-Ո՞վ կարող է ուրանալ քո լավությունը: Շատ անգամ ես ինքս էլ եմ մասնակից լինում քո տված անուշ թանին: Մեր տանտիկինը ամեն խնոցի հարելիս թանիցն ինձ բաժին է տալիս: Ով որ քո լավությունն ուրանա, երկու աչքով կուրանա: Ես շատ երախտագետ եմ, ոչ ոքի լավությունը չեմ կարող ուրանալ: Բայց գիտեք ինչ կա: Դուք մի նեղանաք, որ մեր տերն ինձ ամենքիցդ էլ շատ է սիրում. դրա համար մեծ պատճառ կա և ահա ասեմ, թե ինչ է դրա պատճառը…
Եվ շունն սկսեց մեկ-մեկ հաշվել, թե ինքն ինչ ու ինչ է անում: Ասած է, շունը որ հաչել սկսի, էլ չի դադարիլ: Այնքան հաչեց եզան ու կովի հետ, որ տերն իմացավ, գնաց նրանց մոտ՝ ասելով. «Թող տուր դրանց, Բողար, դու չգիտե՞ս, որ ամենքդ էլ ինձ հարկավոր եք, ոչ մեկդ մյուսի արածը չեք կարող անել. այդ պատճառով էլ ես ամենքիդ էլ սիրում եմ, դուք էլ սիրեցեք միմյանց»:

Ծառերի գանգատը

Ղազարոս Աղայան

Մեր տված փայտից կրակ են անում, տուն տաքացնում, թոնիրը վառում, կերակուր եփում, փափուկ հաց թխում, ուտում կշտանում, բայց մեզ չեն հիշում, մեզ չեն պահպանում, այլ անգութ կերպով մեզ  կոտորում են, մեզ փչացնում, ոչնչացնում:

Մեր գերաններից շինում են տներ, գոմեր, մարագներ, ժամեր ու  վանքեր, մեր տախտակներից ՝ հատակ, առաստաղ, աթոռ, պահարան, սեղան, նստարան, դուռ ու պատուհան և այլ շատ տեսակ կահ և կարասիք, բայց մեզ չեն հիշում, մեզ չեն պահպանում,այլ անգութ կերպով  մեզ կոտորում են, մեզ փչացնում, ոչնչացնում:

Կամուրջ են շինում ՝ գետերով անցնում. սայլեր են շինում՝ ամեն ինչ կրում. գութան են շինում հողերը հերկում. լուծ, սամի շինում, եզ, գոմեշ լծում, օրորոց շինում՝ մանկիկ օրորում. քանոն են շինում ՝տետրակներ տողում, նավեր են շինում ՝ ծովի մեջ լողում…բայց մեզ չեն հիշում, մեզ չեն պահպանում, այլ անգութ կերպով մեզ կոտորում են, մեզ փչացնում, ոչնչացնում:

Ով չի տանձ կերել կամ կարմիր խնձոր, նուռ ու սերկևիլ, կեռաս ու սալոր, դեղձ կարմրաթշիկ, ծիրան անուշիկ: Ապա խաղողը. և քանի տեսակ կանաչ ու կարմիր, թուխ — թուխ ու սպիտակ, և այդ  ամենը մարդիկ են ուտում… Բայց մեզ չեն հիշում, մեզ չեն պահպանում, այլ անգութ կերպով մեզ  կոտորում են, մեզ փչացնում, ոչնչացնում:

Խելոք մանուկներ, դուք որ մեծանաք, մեծ մարդիկ դառնաք, մեզ խնայեցեք, մեզ պահպանեցեք  և ձեր հանդերում, ձեր այգիներում ծառեր տնկեցեք…

Ծառերի գանգատը (2)

Մեր ջոկատն Ագարակում

Մենք այսօր երկարացված օրվա խմբով գնացինք Ագարակ: Մենք այնտեղ ձիերի համար տարել էինք գազար և շաքար: Այնտեղ մի ձի ձագ էր ունեցել և նրա ձագուկի համար շատ անհանգիստ էր այդ պատճառով էլ: Մենք չկերակրեցինք այդ ձիուկին: Ձիերը ապրում են մինչև 30 տարի: